Uzun zamandir etkinlik raporu yazmaya yazmaya parmaklarim uyusmus vallahi. Klavyeyi ben alayım elime en iyisi :) Dün biraz uyuyup kaldığım icin etkinliğe 1 saat gecikmeli olarak katatıldım. Sayemde Şükran abla da. :)

Ben girdiğimde içeride tam bir düğün havasi vardi :) Ortalık "şıkıdım şıkıdım "dı. :) Daha adımımı atmamla maskeli beslerle kuşatılmam bir oldu (valla kim olduklarını çıkaramadım maskelerinden, sayıları da 5 olmayabilir ayrıca :) Öpuşmeler, koklaşmalar, "Naber Şekerim"ler, "Sen görmeyeli epey büyümüş"ler gırla geldi geçti benden :) Tam bir masaya yerlesmistim ki şansa bakın,çanlar benim icin çaldi : YEMEK ZAMANIIIIIIIIII!!! Birkac tabak elimde masaları geziyordum ki bir yerde takılıp kaldım. O an anladım ki ÇOSEV meyvelerini veriyor, emekler boşa gitmiyor.

Bir grup erkek çocuğun masasına yaklastığımda İsa (uzun boylu, çatık kaşlı, kara, yağız bir çocuk kendisi ) "Abla sen İngilizce öğretmeniydin değil mi?" diye sordu, "Evet!" diye karşılık vermemle masada bir dalgalanmadır başladı. Önce İsa "Abla benim İngilizcem kötü, beni çalıştırır mısın?" diye sordu, sonra bir diğeri "Benim ki 1, bana yardım eder misin?" dedi ve bir başkası "Abla ben sevmiyorum, bana öğretir misin?" diye devam etti. Ardından da grup öğretmenleri gelerek hepsinin İngilizceden muzdarip olduğuna dair dert yandı :)

4 yıldır katıldığım etkinliklerde ilk kez çocukların ders konusunda çalışmayı, çalıştırılmayı, sevmemelerine rağmen başarmak istediklerini duydum. İnanılmaz mutlu oldum. Bize güvenleri oluştuğundan mı, yoksa bizden aldıklari güçle bir şeyleri değistirmeye karar vermelerinden mi anlamadım ama böyle bir şeyi kendilerinin istemesi emeklerimizin, duruşumuzun, yola çıkış öykümüzün hiç de boşa olmadığını gösterdi bana.

Aklıma o anda gelen şeyi de söyleyiverdim anneye. Yuva etkinliklerine geldiğimde destek almak isteyen öğrencileri bir araya getirirlerse ödevlerinde yardımcı olabileceğimi söyledim. Bu mümkün mü bilmiyorum ama o anda dolduğum keyifle ağzımdan çıkan bunlar oldu. Sonuçta ev etkinliklerimizin de bir amacı oluyor, ondan da geri kalmamalılar diye düşünüyorum ama etkinliklerin belli bir yerinden sonra özellikle erkeklerin ilgisi dağılıyor. Bu noktalarda bir iki gönüllü yardımıyla çocuklara destek olabiliriz diye düşünüyorum. Evlere ayda bir kez gidiyoruz, ne kadar destek olabiliriz bilmiyorum ama hicbir sey yapmamaktan iyidir diye düşündüm. Görüşleriniz bu fikri şekillendirecektir.

Bir konu daha var paylaşmak istediğim. Zaten geç katıldığım etkinlikten yazmam gereken raporlar sebebiyle de erken ayrıldım. Şükran ablayla giderken ilk kez karşılaştığım bir anne bize çıkışa kadar eşlik etti. O anlarda da bizimle bir seyler paylaşti. Çocukların bizlerden, duruşumuzdan, varlığımızdan, kıyafetlerimizden, oturmalarımızdan, kalkmalarımızdan fazlasıyla etkilendiklerini dile getirdi.

Bir çoğunun aramızdan bazılarını kendilerine model seçtiklerini belirtti. Ancak hiçbirinin mesleklerimiz hakkında bilgi sahibi olmadığını, epey merak ettiklerini ancak sorarlarsa kızarmıyız acaba diye tereddüt ettiklerini dile getirdi. Bir önceki tiyatro etkinliğinde Erdi'yi üniformasıyla gördüklerinde cok etkilendiklerini günlerce konuştuklarını, birkaç tanesinin büyüyünce Erdi gibi asker olmak istediklerini söyledi. Ardından da onlara kendinizden ne verebiliyorsanız verin diye ekledi.

Annenin sözleriyle bir kez daha anladık ki onların hayatlarında kocaman bir yerimiz var. Burdan gelmek istediğim nokta şu: Geçen yıl planlanan bir etkinlikti, ancak etkinlik yoğunlugundan bir fırsat bulamamıştık. En kısa sürede bir ev etkinliğinde kendi mesleklerimizi de açıklayarak "Meslek Tanıtımı"nı gerçekleştirebilir miyiz? Bu planımızı biraz öne alabilir miyiz? Ocak ayı ev etkinlik planı belli, bu yüzden Şubat ayı ev etkinliğinde buna yer vermemiz mümkün mü acaba?

Yazan: Gamze
Tarih: 13.01.2013
Sponsor-Yer: Akar Otel